null

Świadczenia na rzecz obrony

Drukuj otwiera się w nowej karcie

Ustawa o powszechnym obowiązku obrony RP przewiduje szczególny rodzaj obowiązku obywateli i przedsiębiorców spełniany na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa.

W dziale VII ustawy został zawarty katalog przepisów dotyczących świadczeń na rzecz obrony. Są one jedną z form realizacji powszechnego obowiązku obrony RP i stanowią integralną część systemowych rozwiązań obronnych.
Z punktu widzenia samorządu terytorialnego szczególnie istotne są dwa rodzaje świadczeń – osobiste i rzeczowe.

Nakładanie świadczeń osobistych i rzeczowych następuje w trybie decyzji administracyjnej, na podstawie zgłaszanych wniosków przez upoważnione organy. Na terenie Warszawy, organem odpowiedzialnym za wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie obowiązku świadczeń jest Prezydent m.st. Warszawy.

Świadczenia osobiste (obywatele Polscy, stale zameldowani w kraju, od 16 do 60 roku życia) w czasie pokoju polegają na wykonywaniu prac doraźnych na rzecz przygotowania obrony państwa; zwalczaniu klęsk żywiołowych i likwidacja ich skutków (może dot. wykorzystania narzędzi prostych, kurierzy – posiadane środki transportowe.

Zakres wykorzystania:

  • ćwiczenia wojskowe,
  • ćwiczenia wojskowe w jednostkach przewidzianych do militaryzacji,
  • ćwiczenia w obronie cywilnej w zakresie powszechnej samoobrony,
  • dostarczenie i obsługa przedmiotów świadczeń rzeczowych.

Czas trwania:

  • jednorazowo do dwunastu godzin,
  • w odniesieniu do kurierów oraz osób dostarczających/obsługujących przedmioty świadczeń rzeczowych czterdzieści osiem godzin; z zastrzeżeniem do trzech razy w roku.

Świadczenia osobiste (obywatele Polscy, stale zameldowani w kraju, od 16 do 60 roku życia) w czasie wojny polegają na wykonywaniu prac doraźnych na rzecz Sił Zbrojnych, obrony cywilnej lub jednostek organizacyjnych wykonujących zadania na potrzeby obrony państwa.

Czas trwania:

  • świadczenie nie może przekroczyć jednorazowo siedmiu dni.

Świadczenia rzeczowe polegają na oddaniu do użytkowania jednostkom i instytucjom wojskowym pomieszczeń, terenów, środków transportu, maszyn, narzędzi i innego sprzętu.

Zgodnie z zapisami ustawy, świadczenia rzeczowe polegają na oddaniu do używania posiadanych nieruchomości i rzeczy ruchomych na cele przygotowania obrony państwa. Obowiązek ten dotyczy bardzo szerokiego kręgu podmiotów – zarówno urzędów, instytucji państwowych, przedsiębiorców
jak i osób fizycznych.

Świadczenia rzeczowe nakładane są według dwóch grup: pierwsza dotyczy uzupełnienia etatowych potrzeb i stanów liczbowych wynikających z wojennych struktur organizacyjnych Sił Zbrojnych oraz innych jednostek organizacyjnych wykonujących zadania na potrzeby obronności państwa; druga grupa dotyczy doraźnego używania przez Siły Zbrojne oraz innych jednostek organizacyjnych.

Świadczenia rzeczowe na uzupełnienie etatowych potrzeb – uzupełnienie potrzeb wynikających ze struktur SZ oraz państwowych jednostek organizacyjnych wykonujących zadania na potrzeby obrony państwa .

Czas trwania – do ustania potrzeb korzystania podmiotu uprawnionego.

Świadczenia rzeczowe na uzupełnienie doraźnych potrzeb – oddanie nieruchomości lub rzeczy do  używania przez SZ, OC, państwowe jednostki organizacyjne wykonujące zadania dla potrzeb obrony kraju, zwalczania klęsk żywiołowych i likwidacji ich skutków oraz organizacji rejestracji i kwalifikacji wojskowej.

Czas trwania jednorazowo:

  • ćwiczenia obrony cywilnej i powszechnej samoobrony do 24 godzin (do 3 razy w roku),
  • sprawdzenie gotowości mobilizacyjnej SZ do 48 godzin (do 3 razy w roku),
  • ćwiczenia wojskowe do 7 dni (raz w roku),
  • rejestracja i kwalifikacja wojskowa, zwalczanie klęsk żywiołowych i zagrożeń środowiska –bez ograniczeń czasowych.

 

Podstawy prawne:

  1. Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2021 r. poz. 372).
  2. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.).
  3. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 października 2004 r. w sprawie świadczeń osobistych na rzecz obrony w czasie pokoju (Dz. U. z 2004 r. Nr 229, poz. 2307 z późn. zm.).
  4. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 sierpnia 2004 r. w sprawie świadczeń rzeczowych na rzecz obrony w czasie pokoju (Dz. U. z 2004 r. Nr 181, poz. 1872 z późn. zm.).
  5. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 października 2004 r. w sprawie świadczeń osobistych
    i rzeczowych na rzecz obrony w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny (Dz. U. z 2004 r. Nr 203, poz. 2081).